บทที่ 8 CHAPTER 1 เจ้ากรรมนายเวรรูปแบบใหม่ 8
“มีอะไร?” ธีถามอย่างเหนื่อยๆ คงอ่อนใจกับผู้หญิงดื้อดึงคนนี้
“ไปคุยกันข้างตึกดีกว่า” ฉันไม่รอให้เขาตกลงแต่เดินนำไปแทน
“มีอะไรรีบพูดเถอะ ฉันรีบไปเรียน”
ถึงแม้ฉันกับธีจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่โอกาสที่จะเจอกันก็น้อยมาก เพราะธีเรียนคณะศึกษาศาสตร์แต่ฉันเรียนนิเทศศาสตร์ อีกทั้งธียังพยายามหลบหน้าฉันตลอด ต่างกับผู้ชายอีกคนที่แม้จะเรียนต่างคณะกัน แต่กลับเจอหน้าเขาแทบจะ 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้
“...กลับมาคบกับรษาได้ไหม?”
“รษา... ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบแต่ขมวดคิ้วเข้ม เรื่องนี้มันเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับธี
“ทำไม? ก็ในเมื่อธีก็เลิกกับครูปิ่นไปแล้ว...”
“หยุดพูดซะทีก่อนที่ฉันจะเกลียดเธอไปมากกว่านี้!”
ธีเสียงดังขึ้นหลายระดับเมื่อฉันพูดถึงผู้หญิงอีกคนที่เป็นคนรักของเขา และฉันก็เป็นคนทำลายความสัมพันธ์ของทั้งคู่เองกับมือ
“ทำไม รษาไม่ดีตรงไหน ทำไมธีรักรษาไม่ได้” ถามอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วเธอดีตรงไหน? ยังจะมีหน้ามาพูดอีกนะรษา”
ฉันรู้สึกหน้าชากับนิ้วชี้เรียวยาวที่กำลังชี้หน้าฉันอยู่ ณ ตอนนี้ สมแล้วที่เขาจะพูดแบบนี้กับฉัน
“...”
“ก็เธอเองไม่ใช่หรอ ที่เป็นคนทำให้ฉันต้องเลิกกับปิ่น สมใจเธอแล้วนี่”
ใช่...ฉันทำอะไรไว้ฉันรู้ดีแก่ใจ
“แต่ที่รษาทำไป เพราะรษารักธีนะ” ฉันเอ่ยประโยคนี้ได้ไม่เต็มเสียงนัก
“หยุดพูดคำว่ารักโง่ๆ กับฉันสักทีรษา เพราะมันยิ่งทำให้ฉันมีแต่จะเกลียดเธอ” น้ำเสียงเยือกเย็นนั้นทำให้ฉันรู้ว่าเขาพูดจริง
“แต่รษา รัก...”
“ฉันบอกให้หยุดพูดไง! เธอไม่ได้รักฉัน แต่เธอรักตัวเอง เธอมันเห็นแก่ตัว สักวันเธอจะไม่เหลือใคร... แม้แต่ไอ้วิน”
ธีสาดคำแรงใส่พร้อมผลักร่างบางจนเซไปชนกับผนังตึก ความรู้สึกเจ็บจากแรงปะทะเมื่อครู่ทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มระเรื่อร่วงแหมะลงกับพื้นตามแรงโน้มถ่วงแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ธีสงสารฉันเลยแม้แต่น้อย
“ฮึก ฮือ...”
“เฮ้ย ไอ้ธี พอเถอะถือว่ากูขอ”
เสียงคุ้นหูดังขึ้น เขาคงเอาโทรศัพท์มาให้ฉันแน่ๆ ...บ้าจริง ฉันไม่อยากให้คาวินเห็นฉันอยู่กับธี และไม่อยากให้เขาเห็นฉันในสภาพที่อ่อนแอแบบนี้จึงซบหน้ากับมือบางเมื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ และก็ไม่รู้ว่าคาวินมองฉันด้วยสายตาแบบไหน
“ฮึกๆ”
“ตอนแรกฉันคิดว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้นะ แต่พอนึกถึงวันนั้นแล้วฉันทำใจเป็นเพื่อนกับผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเธอไม่ได้จริงๆ ว่ะ”
ธียังสาดคำแรงไม่หยุด ยิ่งฉันร้องไห้ยิ่งทำให้นึกถึงผู้หญิงอีกคน ผู้หญิงคนนั้นร้องไห้และเจ็บมากกว่าฉันหลายเท่า ...หรือมันถึงเวลาที่ฉันควรจะปล่อยธีไปสักที เพราะถึงยังไง... เขาก็ไม่มีวันรักฉัน
“พอแล้วไอ้ธี...” คาวินแตะไหล่ปรามเพื่อนสนิท
ฉัน ธี และคาวิน เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เพราะพ่อของเราเป็นเพื่อนสนิทกันจึงทำให้ลูกๆ เป็นเพื่อนกันไปด้วย คาวินรู้มาตลอดว่าฉันชอบธีมาตั้งแต่เด็กๆ ถึงแม้เขาจะพยายามทำดีแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจเข้าไปในหัวใจของฉันได้และฉันกับธีก็รู้ว่า คาวินชอบฉันมาตั้งแต่เด็กๆ เช่นกัน
“มึงดูคนของมึงไว้ให้ดีเถอะ อย่าให้มายุ่งกับกูอีก” ธีพูดทิ้งทวนกับคาวินก่อนจะเดินอออกไป
คาวินพยักหน้ารับก่อนจะก้าวไปพยุงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เขามองสำรวจว่ามีส่วนไหนบอบช้ำบ้างก่อนจะกดศีรษะฉันให้ซบลงบนไหล่กว้าง
“ฮือ”
“เจ็บมากไหม?”
น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเจ็บกว่าเดิมเป็นสิบเท่า
“ฮือ...”
มีเพียงเสียงร้องไห้เป็นคำตอบ ฉันกอดคาวินแน่น เพราะกลัวว่าเขาจะหายไปอย่างที่ธีพูด เขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายแม้ฉันเจอลมพายุรุนแรงแค่ไหนขอแค่มีคาวินอยู่ก็พอแล้ว
ความจริงอีกอย่างหนึ่งที่ว่า ฉันเคยคบกับธีเมื่อครั้งเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ฉันเป็นคนขอคบกับเขาเอง ในตอนนั้นธีก็ตอบตกลงเพราะความดีของฉันที่คอยตามงานให้เขา คอยออกหน้าปกป้องเขาในหลายครั้งที่ธีโดดเรียนหรือทำผิด
...แต่คนไม่รัก ก็คือไม่รัก ...สุดท้ายธีก็เป็นฝ่ายขอเลิกคบกับฉัน
ธีบอกเหตุผลสำคัญคือ เขาสงสารเพื่อนสนิทอีกคน ทุกครั้งที่ฉันอยู่กับธี คาวินจะมีแววตาที่เศร้าสร้อย ฉันรู้... มันทำหน้าที่ถ่ายทอดความรู้สึกของคนแอบรัก และไม่ได้รับความรักตอบแทน ความรู้สึกที่แสดงออกมานั้นฉันรู้ดีถึงปากเขาจะบอกว่า ‘กูโอเค’ ก็ตาม
“ไม่ใช่แค่รษาที่เจ็บ วินก็เจ็บเหมือนกัน"
